Twilight Dreams

Pure stilte en duisternis had mij vergezeld op de reis naar Urqhuart. De speed ebde langzaam weg. Wederom verrast door de wonderschone aanblik van het zacht gloeiende groene licht van de atmosfeer rond Urqhuart begon mijn hart het tempo weer te verhogen. Eindelijk weer thuis.

Na omzwervingen langs enkele Universums kan ik weer converseren op niveau en liefhebben de mijne geliefde medebewoners. Zacht zoemend koppelden wij aan. De materie vervaagde. Het ionisatie proces voelde licht tintelend aan. Gevoelens van warmte overspoelden mij. Pure energie. Mijn gedachten richtend op thuis,, plofte ik neer waar ik het liefst was. Vlakbij de klaterende diamanten fontein, half liggend op mijn rust unit. Deze reis hadden mijn masters zich zelf overtroffen. Gevarieerd om te leren.

Van Medusa naar Picanta, Orion naar Sitafargus. Drie stadia Universario, gaven mij een blik op ontwikkelingen daar tot der zeven lagen. Permissie tot overdenken gegeven met opdracht tot herstellen en ordenen. Zachte golven energie overspoelden mij. Kleding werd gewisseld van cosmofit naar Bluw Mandela. Bloemen omkransten mijn hoofd. Geuren gaven een licht gevoel in het hoofd.

Mijn reis startte in het donker, bracht mij naar het licht. In de wetenschap omringt te zijn door een grote schare die mij vergezelden. Op zoek naar innerlijke rijkdommen. Niet gehinderd door ons verleden, maar open, frank en vrij. Te zien, doen en laten. Soms de bron vergetend, dan weer vragend om raad en steun, belanden ik op vele planeten. Leefden vele levens, soms lang soms kort. Omgeven door de stadia van het zijn. Niet bewust waartoe het leiden, tot de tussenfase weer orde bracht in de chaos.

Chaos was veel wat ik vond. Op de planeet en in de wezens. Goede en "foute" vormen. Energie verrijkend en verspillend. Zo ver driftend van de basis, en toch altijd die heimwee. In enkele flitsen eeuwen, millenniums overzien geeft begrip. De grote lijn wordt zichtbaar. Nee, de ontdekkingen zijn niet voldoende, niet genoeg om zuiver toe te treden tot het AL. Deze inkijk in de materie was nog maar een half stapje vooruit. Enigzins gerustgesteld dat ik even blijven kon verlaagde ik het bewustzijn, en liet mij gaan in het warme licht.

Een lieflijke stem deed mij ontwaken en voelde vertrouwd aan.. Mijn gids was mij genaderd. Blij met mijn thuiskomst informeerde hij naar de reis. Na hem energie te hebben aangeboden vertelde ik over de belevenissen. Daar niet alles even leuk was geweest voelde ik soms pijn en een donker gevoel. Mijn gids tilde mij telkenmale terug naar het licht niveau. Vol begrip en liefde melde hij mij dat die ervaringen nodig waren om te groeien, om op een hoger plan te komen. Na dit gesprek verdween hij weer na aan te hebben gegeven spoedig weer langs te komen. De tijd die in recouperatie doorgebracht moest worden , moest besteed worden aan overdenken, leren, weten, planeten, universario, constellataties, vaartuigen, wezens atmosferen kennis.

Mijn energie poort stelde ik open voor nieuwe kennis en gevoelens. Waar lag voor mij en de community de kennis en wetenschap. Wat had ik geleerd van mijn leven op Atlanta, daar had ik geleefd in de hoogste kringen, meegedaan aan energie verslindende projecten. Samenleving op een hoger peil mogen brengen. Helaas ging dit ten kosten van het kwetsbare milieu.

Of tijdens mijn leven als natuurmens in de grotten. Zo dicht bij alles wat groeit, bloeit en leeft. Zo eenvoudig zonder zorgen, in die wereld van groot wild.

In Asferion onder het oppervlakte van de koude planeet. Vol angst en duisternis. Voortdurend honger en de strijd om het bestaan. Deze planeet is en voelt zo koud als ijs. De wezens zijn half verdoofd van de koude. Samenwerking is hier het motto.

Op Athos waar ieder warm en vrolijk is. Het leven een spel. Humor, muziek, dans en liefde je tegemoet stroomt. Alles net te los, nietszeggend en oppervlakkig, maar waar je afscheid neemt met pijn in je hart.

Planetaria, de waterwezens. Capabel om grote diepten te veroveren. Wateren te splijten, biomassa's, waterwegen. Varen op de wolken. Waterhuizen. Watercentrales.

Dan Borguleum het land waar water ontbreekt. Waar geleefd wordt door enegieomzetting. Gereisd wordt door gedachten. Wezens die leven in bomen, steen, wind.

Zo vele planeten, zo verscheiden. Zo veel wezens, zo verschillend in levensstijl en voorkomen. Maar allen stammend uit een bron.< ONZE BRON > Waar wij allen eens terugkeren. Het AL. Dat ene waar allen een is, en een allen. Nog vele levens en planeten wachten op mij.

Dat is de les die ik heb geleerd. Er zijn vele huizen, mensen, leefomstandigheden, maar allen streven naar terugkeer naar de bron. Het voelt als een school die je afsluit met een examen.

Mijn gids keert terug en zegt dat ik dat goed begrepen heb. Dat ik mij goed moet voorbereiden op het eindexamen.

Samen wandelen wij naar de bron van goed en kwaad. Ik weet dat dat mij veel verdriet gaat doen. Hier wordt ik geconfronteerd met mijn zwakke momenten. Mijn gids troost mij en zegt dat dit nodig was. Dat goede keuzes maken een kwestie is van levenservaring en een goede ziel. Dit zijn de tussen examens.

Nog even mag ik blijven op mijn energie planeet, mijn basis. De levens die gaan komen heb ik in flarden gezien. Hier zal ik veel, heel veel in leren. Mijn voertuig wordt gestart. Met pijn in mijn hart maar dapper aanvaard ik de reis.

Met een schok en trillend van de kou belandt ik in een hel verlichtte kamer. Ik ruik iets vreemds en hoor rare geluiden. Er knapt iets in mijn buik. Het is zover ik ben weer geboren. Opnieuw zal ik moeten leren, praten, lopen, eten, een school doorlopen. Mensen tegenkomen. Geluk ervaren, ongelukkig voelen. Dit is het begin, ik voel warmte, en vlei mij tevreden tegen dit lijf aan wat nu voor een tijdje mijn moeder zal zijn.

Anna 2007